Aktualności

Spotkanie formacyjne w Samarii

W dniach 10 – 13 października 2022 roku w Samarii miało miejsce spotkanie dla Sióstr opiekunek, wychowawczyń i pielęgniarek zatrudnionych w placówkach naszego Zgromadzenia. Zdecydowana większość uczestniczek na co dzień posługuje w Domach Pomocy Społecznej dla osób z niepełnosprawnością intelektualną, co nie znaczy, że Specjalny Ośrodek Wychowawczy i Dom Samotnej Matki nie był godnie reprezentowany. Razem było nas 22. Te dni były dla nas sposobnością do refleksji nad wielkością zadania, do jakiego zostałyśmy posłane, ale także do odnowienia i pogłębienia siostrzanych relacji, bo choć nie ulega wątpliwości, że „trzódka” jaką stanowimy jest mała, to sam Jezus zachęca, byśmy nie ulegały lękowi. Rozpoczynając spotkanie miałyśmy okazję wziąć udział w warsztatach zatytułowanych „Ja cała dla…”, które prowadziła psychoterapeutka Magdalena Drozd-Matelska. Duchowym mottem warsztatów były słowa z Psalmy 103: Błogosław duszo moja Pana i wszystko, co jest we mnie święte Imię Jego”. Czas ten na nowo uzmysłowił nam, że emocje – jakich doświadczamy – są ważną informacją, nie zaś „instrukcją obsługi”. Te cenne warsztaty ukazały także, że cały człowiek, czyli jego sfery: poznawcza, wolitywna, fizyczna i emocjonalna – podobnie jak koła samochodu – powinny funkcjonować jak najlepiej, by móc w bezpieczny sposób poruszać się po drogach życia. Kolejnym ważnym akcentem było nasze spojrzenie w przeszłość, sięgnięcie do historii, co dokonało się dzięki s. Margaricie, która w interesujący i inspirujący sposób przedstawiła dzieje systemu rodzinkowego, który jest podstawą funkcjonowania naszych Domów. Tak ubogacone mogłyśmy pochylić się nad problemami jakich doświadczamy, porozmawiać o nich i próbować znaleźć rozwiązania. Znając swą słabość, ale i mając świadomość, że mamy udział w dziele jakie zapoczątkowała Matka Wincenta, to do Niej zaniosłyśmy nasze radości, troski i niepokoje, aby u Pana wyjednała nam potrzebne łaski. Zwieńczeniem naszego spotkania była okazja do podzielenia się usłyszanym w tych dniach Słowem Bożym, co zawsze jest okazją do ożywienia swej wiary. Dziękujemy Matce Anuncjacie i Siostrom z Zarządu – s. Goretti i s. Damaris za zorganizowanie tego ważnego spotkania! Dziękujemy też Siostrom z Samarii oraz p. Magdalenie. Wszystko, co uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. s. Wiktoria Walczak

Powstań i świeć!

W dniach od 22-25 września 2022 roku cztery nasze siostry profeski wieczyste: s. Karmela, s. Nikoletta, s. Margarita i s. Wiktoria – z nie małą radością uczestniczyły w IV Kongresie Młodych Osób Konsekrowanych. Spotkanie pod  inspirującym hasłem „Powstań i świeć”, zorganizowano w gościnnych progach Ojców Marianów „na przestrzennych włościach” w Licheniu Starym. Stary Licheń gościł 616 młodych reprezentantów życia zakonnego – zarówno braci, jak i siostry, ale także osoby konsekrowane z instytutów świeckich.

W słowie rozpoczynającym Kongres wybrzmiała m.in. myśl o. kard. Raniero Cantalamessy OFMCap: „Siła Kościoła nie tkwi dzisiaj w wyniosłych dzwonnicach”. Może tkwi w prostym codziennym życiu, w którym dajemy jednak gorącą odpowiedź. „Jest nią łaska Boża, Duch oraz radość” – podkreślił sędziwy, ale radosny kardynał z Włoch.

Do uczestników mocno przemawiały słowa Ewangelii, ale też słowa wielu zaproszonych prelegentów. Jednym z nich był redaktor „Gościa Niedzielnego”, Franciszek Kucharczak. W swoim wystąpieniu próbował odpowiedzieć na pytanie, jakiego światła potrzebują inni ludzie od osób konsekrowanych. Zauważył, że Ci, którzy kpią i wyśmiewają siostry i zakonników, tak naprawdę chcą doświadczyć, że w gruncie rzeczy jest inaczej, niż to sobie wyobrażają. Ludzie zaprzeczający wartości życia konsekrowanego paradoksalnie potrzebują świadectwa, że jest ono „czymś więcej” i że niesie ze sobą „zachwyt Panem Bogiem”, bo przecież świadectwo osób konsekrowanych, to czułość i bliskość, to towarzyszenie modlitwą „już, teraz, właśnie przy zranionym i potrzebującym człowieku”.

To był naprawdę twórczy, radosny, i – miejmy nadzieję – owocny czas. Zakończony został bardzo pięknym gestem – uroczystym aktem zawierzenia osób życia konsekrowanego Matce Bożej. Zawierzenia dokonali przełożeni wyżsi zgromadzeń zakonnych – w tym również przełożona generalna naszego Zgromadzenia – m. Anuncjata Zdunek.

Tekst zawierzenia napisał o. Krzysztof Pałys, dominikanin. Tekst aktu wydaje się bardzo modlitewny i ciągle żywo bijący w naszych sercach: Pani, odnów nasze życie konsekrowane, przywróć naszym instytutom pierwotną gorliwość i daj nam nowe powołania. Natchnij braci i siostry, aby chętnie odpowiadali na Boże wezwania do głębszego zjednoczenia z Twym Synem i Tobą, do głębszego naśladowania Pana i Ciebie, do głębszej służby Bogu i Kościołowi Świętemu, naszej Matce. Ze świętymi wołamy: Jestem cała Twoja, wszystko, co moje, do Ciebie należy. Spraw, abym kochała Jezusa Twoją miłością, a Ciebie, Maryjo, Jego miłością. Amen.

tekst przygotowała s. Margarita Brzozowska OSBSam

Więcej relacji z Kongresu na stronie www.mlodzikonsekrowani.zyciezakonne.pl

s. Witosława Waszczuk odeszła do Domu Ojca

Siostra Witosława od Matki Bożej Gidelskiej Janina Waszczuk, urodziła się 27 grudnia 1926 r. we wsi Polubicze, diecezja siedlecka.

Do Zgromadzenia wstąpiła 3 października 1947 r. i przeżyła w nim 75 lat, posługując najczęściej jako kucharka czy magazynierka w domach pomocy społecznej. Zawsze radosna, gotowa do żartów i figli, a jednocześnie rozmodlona i od najmłodszych lat pragnąca służyć Jezusowi.

W roku 2010, swoim życiorysie napisała: „Będąc młodą dziewczyną miewałam dziwne sny, np. bardzo często mi się śniło, że w powietrzu fruwam, zupełnie jak ptaki. Nieraz myślałam co to ma znaczyć, ale potem zrozumiałam, że nie jestem wcale przywiązana do tej ziemi, lubiłam się modlić, należałam do żywego różańca. Bardzo lubiłam tańczyć, śpiewać i zawsze byłam radosna. Mając 20 lat postanowiłam wstąpić do klasztoru Sióstr Samarytanek”. W swoich kolejnych prośbach o ponowienie ślubów podkreślała swą niegodność ale i ufność, jak refren co roku powtarzała: „Wiem, że nie jestem godna tak wielkiej łaski, jaką jest zjednoczenia się z Bogiem przez ślub ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, ale ufna w pomoc Bożą starać się będę jak najusilniej do wypełnienia moich zobowiązań względem Boga i całego Zgromadzenia. Pragnę z całego serca być wierną Regule św. i Konstytucji oraz prowadzić życie doskonalsze z miłości dla Pana Jezusa”.

Siostra Witosława od 27 lat żyła we Wspólnocie Domu Za Strugą, gdzie szczególnie w ostatnich latach mogła „więcej się modlić i przygotować na spotkanie z dobrym Bogiem w Niebie”. Zmarła 11 września, trzymając w ręku płonącą świecę gromniczną, otoczona modlitwą Sióstr w godzinie miłosierdzia. Jezu ufam Tobie!

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 14 września w kościele parafialnym w Niegowie. O godzinie 11.00 różaniec św. i godzina czytań za zmarłą śp. Witosławę. Msza św. sprawowana będzie o godz. 12.00, po czym przejście na cmentarz parafialny i pochowanie w kwaterze sióstr.

Requiescat in pace

15 sierpnia – Złoty Jubileusz profesji zakonnej s. Rozalii, s. Estery i s. Gabrieli

Powołanie ma swoje dzieciństwo,

skore do radości i do płaczu.

Ma swoją młodość,

która chce ukryć wzruszenia,

marzenia, zakochanie.

Ma własny wiek dojrzały,

utrudzony

spierzchnięte dłonie i kamienne myśli.

A wszystko przychodzi wielokrotnie

i niezależnie od wieku…

(z poezji ks. Alojzego Henela)

Jakże szczęśliwe jesteście, moje córki, że macie powołanie tak miłe Bogu…

św. Wincenty a Paulo

Pierwsza profesja zakonna s. Miriam i s. Józefiny

Szukam Tego, którego miłuje moja dusza… 14 sierpnia, podczas Mszy św. o godz. 12.00, dwie nasze siostry nowicjuszki: s. Miriam Wronek i s. Józefina Wałdoch złożyły pierwsze śluby zakonne. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił ks. Robert Ogrodnik, współkoncelebrowali: ks. Gerard Jakubiak Proboszcz parafii pw. św. Wawrzyńca w Jabłowie, z której pochodzi s. Józefina, ks. Artur Wronek rodzony brat s. Miriam, oraz o. Bartłomiej Maziarka paulin z Jasnej Góry i ks. Wojciech Miliszkiewicz kapelan z Samarii. W czasie Mszy św. modliliśmy się za nasze nowe siostry słowami: Rozpal Panie, mocą Ducha Świętego serca swoich służebnic, aby ofiarę ślubów złożyły Tobie z taką pokorą i gorliwością, z jaką oddał się Tobie święty Benedykt, opat, którego wybrały za ojca… Po wyśpiewaniu Hymnu do Ducha Świętego, Siostry złożyły swoje śluby w ręce Przełożonej Generalnej Matki Anuncjaty Zdunek. Wobec swoich najbliższych i zgromadzonej rodziny zakonnej po raz pierwszy publicznie wypowiedziały rotę ślubów, potwierdzając swoją miłość do Jezusa. Podczas uroczystości Siostry otrzymały czarny welon, a także Konstytucje Zgromadzenia. Kapłan podając im te znaki przynależności wypowiadał słowa: „Przyjmij święty welon, po którym wszyscy poznają, że należysz w pełni do Chrystusa Pana i oddana jesteś służbie Kościoła”… „Przyjmij Konstytucje tej rodziny zakonnej i niech całe twoje życie wyraża to, czego się z nich nauczyłaś” … Amen! Dziękujemy Dobremu Bogu za dar powołania tych naszych Sióstr i prosimy o łaskę wytrwania i coraz większej miłości we wszystkim co stanie się dla nich drogą realizacji Bożego wezwania.

Śladami św. Faustyny – pielgrzymka z Warszawy do Ostrówka

Posłani w pokoju Chrystusa – pod takim hasłem w tym roku odbyła XIV piesza pielgrzymka z Sanktuarium św. Faustyny w Warszawie przy ul. Żytniej do Ostrówka. Był to dziewiąty rok nowenny, w której pielgrzymi podjęli modlitwę o powołania kapłańskie i zakonne. Pielgrzymka rozpoczęła się 30 lipca, o godzinie 21.00 Apelem Jasnogórskim i Mszą świętą w Sanktuarium św. Faustyny. Pielgrzymi, w tym cztery nasze Siostry: s. Lidia i s. Serwia oraz nowicjuszki: s. Miriam i s. Józefina przygotowujące się do pierwszych ślubów, podjęły trud nocnej wędrówki i modlitwy prosząc o dar nowych powołań do naszego Zgromadzenia. Szlak pątniczy przechodził przez Ząbki, Zielonkę, Kobyłkę, Wołomin, Duczki, Dobczyn, Klembów i Ostrówek. Na powitanie pielgrzymów na placu przy Domu Św. Faustyny w Ostrówku, pojechały matka Anuncjata, s. wikaria Goretti oraz s. Elia, by razem z Siostrami i innymi pielgrzymami uczestniczyć w modlitwie dziękczynnej o godzinie 15.00. Wspólnie z Księdzem Biskupem Romualdem Kamińskim oraz innymi kapłanami pielgrzymi odmówili koronkę do Bożego Miłosierdzia i uczestniczyli w Eucharystii sprawowaną pod przewodnictwem ks. Biskupa. Bogu niech będą dzięki za ten dar pielgrzymiej modlitwy!

Prymicje w Samarii

13 czerwca we wspomnienie św. Antoniego z Padwy, w Samarii miałyśmy radość gościć trzech – z sześciu wyświęconych w tym roku – Księży Neoprezbiterów naszej Diecezji Warszawsko-Praskiej: ks. Radosława Chilimoniuka, ks. Kazimierza Siewko oraz ks. Pawła Szmytkowskiego. Modliłyśmy się za cały Kurs w czasie rekolekcji, które jako diakoni odprawiali w naszym Domu przed przyjęciem sakramentu święceń, a teraz mogłyśmy modlić się za nich i z nimi podczas odprawianej – przez Nowowyświęconych – Eucharystii. Na zakończenie Księża udzielili nam prymicyjnego błogosławieństwa. Po czym, w kapitularzu złożyłyśmy okolicznościowe życzenia. Radością było dla nas to bratersko-siostrzane spotkanie. Młodzi Księża opowiedzieli nam historie swojego powołania, ale chcieli także poznać nasze historie… a przynajmniej nasze imiona i lata samarytańskiej posługi. Z naszych serc płynie wdzięczne „Deo gratias” za dar powołania i pokorna, ale i usilna prośba o nowe powołania do służby w Kościele! Nie bójcie się żyć dla miłości, dla Tej Miłości warto żyć!

Spotkanie SWŚ – Samarytańskiej Wspólnoty Świeckich

W dniach 11-12 czerwca, 12 osób uczestniczyło w spotkaniu formacyjno-modlitewnym Samarytańskiej Wspólnoty Świeckich, którego tematem był trzeci dar Ducha Świętego – dar rady, omówiony podczas dwóch konferencji przez ks. Wojciecha Miliszkiewicza. Centralnym punktem spotkania była Msza św., a po niej modlitwa przy sarkofagu Czcigodnej Sługi Bożej Matki Wincenty w kościele parafialnym. Chętni wpisali się do księgi próśb i podziękowań. W programie popołudniowym był czas na rozmowę i spotkanie w grupkach, spacer po pięknym, zielonym parku czy wypicie kawy ze znajomymi. O godz. 16.00, siostry nowicjuszki wyświetliły „Teatr TV” zatytułowany Jadwiga w poszukiwaniu drogi. Na tle historycznych wydarzeń ukazane zostało życie Jadzi Jaroszewskiej w 1920 r., kiedy odczytywała swoją życiową drogę, posługując rannym żołnierzom i ubogim mieszkańcom Piotrkowa w czasie wojny bolszewickiej. Aktorkami i autorkami filmu były siostry samarytanki, uczące się od swojej Założycielki postawy zawierzenia, wrażliwości i oddania na służbę potrzebującym. Po odmówieniu nieszporów i odśpiewaniu litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa rozpoczął się czas grillowania i rekreacji z siostrami i przebywającymi w naszym domu uchodźcami z Ukrainy. Siostry przygotowały wiele gier i zabaw sportowo-rekreacyjnych. Było dużo radości i wspólnej zabawy przy ognisku. Pogodny wieczór, na którym śpiewano piosenki po polsku i ukraińsku zacieśnił więzi między nami. Drugi dzień spotkania rozpoczął się odmówieniem jutrzni. Po śniadaniu moderatorka Wspólnoty siostra Benedykta poprowadziła spotkanie ze Słowem Bożym w oparciu o niedzielną Ewangelię, której fragment pochodził z mowy pożegnalnej Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy. W Ewangelii wymienione zostały trzy Osoby Trójcy Świętej. Szczególna uwaga została skierowana na Osobę Ducha Świętego i Jego zadanie doprowadzenia uczniów do całej prawdy. W dalszej części spotkania – z racji uroczystości Trójcy Świętej – s. Benedykta wręczając każdemu małą ikonę Rublowa, opowiedziała historię ikony Trójcy Świętej, jej teologię i symbolikę. Przed Mszą św. został odmówiony Różaniec św. w intencjach podanych na kartkach, zbierając w jedną modlitwę wszystkie potrzeby ludzi i świata. Eucharystia – Uczta Miłości – była dziękczynieniem za miłość Jezusa do nas, gdy z miłości ofiarował się Bogu Ojcu na krzyżu za nasze grzechy i pokazał, że prawdziwa miłość polega na służbie drugiemu człowiekowi. Piękny był ten czas: modlitwy, dzielenia się wiarą, dobrych rozmów i tego, czego wypowiedzieć się nie da – tajemnicy serca. Aby Bóg był we wszystkim uwielbiony.

s. Assunta odeszła do Domu Ojca

7 czerwca 2022 r. w godzinach wieczornych, Pan odwołał kolejną naszą Siostrę do Siebie. s. Assunta od Miłości Bożej Janina Sasadeusz, przeżyła lat 84, w Zgromadzeniu 59. Swoje życie poświęciła, by uwielbiać Bożą Sprawiedliwość, służąc szczególnie kobietom w trudnych sytuacjach życiowych: moralnie zagubionym oraz samotnym, często nieletnim kobietom w ciąży i matkom potrzebującym schronienia i wsparcia zarówno materialnego, jak i duchowego. Jako pionierka, w latach 80-tych, zorganizowała taką pomoc w Szczecinie oraz dom samotnej matki w Karwowie i Poczerninie. Ostatnie lata spędziła w Samarii, ofiarując swoje modlitwy i cierpienia za Kościół św. i za Zgromadzenie. Bóg, poprzez dar cierpienia zaprosił ją do szczególnej bliskości ze sobą w ostatnich tygodniach życia. Choć nie mogła z powodu choroby przyjmować pokarmów, a nawet Komunii św. – w pierwszy piątek czerwca – na chwilę odzyskała świadomość i wypowiedziała swe najgłębsze pragnienie: czy będzie Komunia św.? Cudem Bożej Miłości był ten moment zjednoczenia z Jezusem Eucharystycznym! I wypełnieniem najgłębszego pragnienia siostry Assunty. Siostra odeszła do Domu Ojca otoczona modlitwą Sióstr, które przy zapalonej gromnicy odmawiały koronkę do Najświętszych Ran Pana Jezusa. Uroczystości pogrzebowe odbędą się w kościele parafialnym w Niegowie 10 czerwca, o godzinie 11.00. Niech Dobry Bóg przyjmie naszą zmarłą siostrę Assuntę do Nieba.

Wiosenne spotkanie Sióstr z Zarządu, Przełożonych i Dyrektorek

W dniach 28-30 kwietnia w Samarii miało miejsce wiosenne spotkanie szkoleniowo-formacyjne Sióstr z Zarządu oraz odpowiedzialnych za domowe wspólnoty i placówki apostolskie. Oprócz omówienia bieżących spraw Zgromadzenia i omówienia syntez spotkań pre-synodalnych z naszych wspólnot wysłuchałyśmy dwóch konferencji br. Antoniego Leńczowskiego OSB z Tyńca nt. Misterium Śmierci i Zmartwychwstania. Liturgia chrzcielna oczami mnicha oraz Synodalność wg Reguły św. Benedykta.

Radością spotkań w Samarii jest zawsze możliwość wspólnej modlitwy przy sercu Matki Założycielki Czcigodnej Sługi Bożej Wincenty.

Niech Dobry Bóg błogosławi Zgromadzeniu, naszym Rodzinom, Przyjaciołom, Dobroczyńcom a także wszystkim, za których się modlimy i wobec których podejmujemy samarytańską posługę.