Jubileusz 100-lecia w Samarii, 15 września 2026

Te Deum laudamus…
W dniu 15 września 2026 r. w Domu Generalnym w Niegowie odbyły się centralne uroczystości jubileuszowe. Do tego dnia – dla nas wyjątkowego z racji liturgicznego wspomnienia Matki Bożej Bolesnej, naszej Patronki – przygotowywałyśmy się poprzez 9-dniową nowenną rozważając Boleści Maryi, by wraz z Maryją potwierdzić nasze „fiat” wyśpiewując Bogu hymn uwielbienia i dziękczynienia, prosząc Dobrego Boga o obfitość łask na kolejne lata życia naszej Rodziny Zakonnej, o wytrwanie „u stóp Krzyża” dla każdej z nas.

W przeddzień uroczystości rozpoczęły się intensywne, bezpośrednie przygotowania, bo zaplanowałyśmy świętowanie w parku klasztornym, a Msza św. miała odbyć się na zbudowanym podwyższeniu na schodach przed domem. Nade wszystko zanosiłyśmy ufne prośby o dobrą pogodę – wszystko w Bożych rękach i wstawiennictwie Matki Bożej i św. Scholastyki, która jest Patronką naszego klasztoru. Ranek 15 września wystawiał nas na próbę: ogromna mgła opadająca mżawką, ale nie traciłyśmy wiary! I nie zwiodłyśmy się! Dobry Bóg dał nam pogodę taką jaką potrzebowałyśmy, pełną błękitu nieba i słońca, które niekiedy przysłaniały chmury, by ulżyć szczególnie Wykonawcom Oratorium.

Do Samarii od rana przyjeżdżali zaproszeni Goście. O godz. 11.00 rozpoczęła się uroczysta Msza św. pod przewodnictwem Księdza Arcybiskupa Antoniego Guido Filipazziego Nuncjusza Apostolskiego w Polsce. Cieszyłyśmy się obecnością Ordynariusza naszej Diecezji Warszawsko-Praskiej JE Biskupa Romualda Kamińskiego i wszystkich przybyłych księży: kapelanów, spowiedników, Ojców Benedyktynów i zaprzyjaźnionych z nami księży diecezjalnych i zakonnych, a także Sióstr, które przyjechały z większości naszych Wspólnot, Sióstr Loretanek i Benedyktynek Misjonarek należące do Rodziny benedyktyńskiej oraz sióstr z innych zgromadzeń zakonnych. Na uroczystość przybyli także Przedstawiciele Władz powiatowych i gminnych, Członkowie Samarytańskiej Wspólnoty Świeckich oraz nasi przyjaciele i tutejsi parafianie. Zaszczycili nas swoją obecnością uczniowie i nauczyciele wraz ze Sztandarami Szkół w Zabrodziu i Adelinie oraz SOSW w Jurkach k. Grójca, który nosi imię naszej Matki Założycielki. Oprawę muzyczną naszej liturgii zapewnił wspaniały i niezastąpiony Chór AVE.

Na początku Mszy św. Przełożona Generalna m. Anuncjata Zdunek OSBSam skierowała słowo powitania: Bardzo serdecznie witam w Samarii, w progach naszego domu generalnego. Bardzo dziękuję za przyjęcie naszego zaproszenia do wspólnej modlitwy dziękczynnej podczas tej centralnej uroczystości z racji Jubileuszu 100-lecia naszego Zgromadzenia – w dniu szczególnym, bo w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej Bolesnej, naszej Głównej Patronki. My, Siostry Benedyktynki Samarytanki Krzyża Chrystusowego wraz ze wszystkimi zebranymi tu kapłanami, siostrami z innych Zgromadzeń i naszymi Gośćmi, pragniemy w czasie tej Eucharystii wraz z Maryją, św. Ojcem Benedyktem i św. Scholastyką, wyśpiewać dziękczynne Te Deum… za dar życia i dzieło Czcigodnej Sługi Bożej Matki Wincenty Jaroszewskiej, za dar powołania każdej z nas i tych 264 zmarłych Samarytanek, które przed nami tworzyły historię Zgromadzenia, za każdą osobę, która poprzez posługę sióstr odzyskała poczucie utraconej godności, odnalazła sens życia i drogę powrotu do Boga, doświadczyła ulgi w cierpieniu, czy pomocy w trudnej sytuacji, za każdą osobę, która to samarytańskie dzieło wspierała, za kapłanów, darczyńców, za naszych współpracowników i przyjaciół.

Za wszelkie dobro chcemy podziękować Dobremu Bogu!

Pragniemy podzielić się słowami homilii Księdza Abpa Antonio Giuido Filipazziego Nuncjusza Apostolskiego w Polsce:

Drogi Siostry Benedyktynki Samarytanki Krzyża Chrystusowego, z wielką radością sprawuję tę Eucharystię w stulecie istnienia waszej Rodziny zakonnej, które – jakby za zrządzeniem Opatrzności – przypada w dniu wspomnienia Najświętszej Maryi Panny Bolesnej głównej Patronki waszego Zgromadzenia.

Serdecznie pozdrawiam biskupa Romualda, Matkę Generalną wraz ze wszystkimi siostrami, kapłanów, osoby konsekrowane, członków Samarytańskiej Wspólnoty Świeckich oraz wszystkich zgromadzonych na tej uroczystości.

Setna rocznica jest szczególnym czasem łaski. Zachęca nas zarówno do dziękczynienia za dary minionego stulecia, jak i do powrotu do źródeł charyzmatu, aby odnowić wierność otrzymanemu powołaniu. Najpierw jest więc dziękczynienie. Zanim zaczniemy wspominać to, czego dokonaliśmy, Kościół zaprasza nas do kontemplacji tego, czego dokonał Bóg. Dlatego dzisiaj składamy dziękczynienie Temu, który nieustannie obdarza Kościół charyzmatami, dzięki którym Ewangelia staje się żywą rzeczywistością w historii świata. Dziękujemy za dar Czcigodnej Matki Wincenty Jadwigi Jaroszewskiej oraz za liczne siostry, które przez 100 lat oddawały swoje życie, towarzysząc najsłabszym, chorym i wykluczonym. W ten sposób od wieku wasze motto: „Bóg jest miłością” staje się rzeczywistością przeżywaną każdego dnia w waszym życiu i posłudze.

Każdy jubileusz jest jednak także wezwaniem do powrotu do źródeł. Apostoł Paweł pisze: „Przypatrzcie się powołaniu waszemu!” (1 Kor 1,26). To słowo Pan kieruje dziś przede wszystkim do was, drugie Siostry, ale także do każdego z nas. Powracać do własnego powołania oznacza uznać, że wszystko rodzi się z inicjatywy Boga, który powołuje i powierza misję. Tak było również w życiu Czcigodnej Matki Wincenty. Jeszcze jako młoda kobieta odkryła, że Chrystus posyła ją do tych, od których inni się odwracali. Tam, gdzie wielu dostrzegało jedynie nędzę lub grzech, ona widziała osobę umiłowaną przez Boga i żywe oblicze Chrystusa. To właśnie z tego źródła wasze Zgromadzenie jest nieustannie wezwane czerpać swoją duchową siłę.

Drogie Siostry, najpiękniejszym sposobem przeżycia tego jubileuszu nie jest wspominanie przeszłości, lecz radosne odnowienie odpowiedzi na wezwanie Pana. „Przypatrzcie się powołaniu waszemu!” Powracajcie każdego dnia do źródła waszej miłości, którym jest Chrystus Ukrzyżowany.

Już sama nazwa waszego Zgromadzenia zawiera cały program waszego życia. Wyraża tożsamość, którą otrzymałyście, charyzmat przekazany przez Matkę Założycielkę oraz misję, którą Chrystus nieustannie wam powierza. Jesteście Siostrami Krzyża Chrystusowego. Co oznacza to wezwanie? Aby je zrozumieć, spójrzmy na Matkę Bożą Bolesną. Ewangelia ukazuje Ją na Kalwarii. Nie wypowiada tam żadnych słów i nie wykonuje niezwykłych gestów. Święty Jan zapisuje jedynie: „Obok krzyża Jezusowego stała Matka Jego” (por. J 19,25). To jedno słowo – „stała” – zawiera całą siłę chrześcijańskiej miłości. Maryja pozostaje wierna, gdy wielu ucieka. Trwa przy Synu, który oddaje życie za zbawienie świata, jednoczy się z Jego ofiarą i właśnie tam otrzymuje swoje powszechne macierzyństwo.

Także wasz charyzmat rodzi się u stóp Krzyża. Wasza posługa nie jest jedynie działalnością dobroczynną, lecz wypływa z kontemplacji miłości Chrystusa Ukrzyżowanego. Kto duchowo trwa pod Krzyżem i pozwala się ogarnąć miłości Pana, potrafi rozpoznać go w cierpiących i służyć im tą samą miłością. Dlatego błogosławiony kardynał Stefan Wyszyński powiedział o Matce Wincencie, że „zatrzymała się pod krzyżem człowieka, ponieważ nauczyła się kontemplować Krzyż Boga-Człowieka. W tych słowach zawiera się cała wasza tożsamość i misja, którą Chrystus nadal wam powierza.

Jesteście benedyktynkami. Waszym pierwszym powołaniem jest szukanie Boga i stawianie Chrystusa w centrum życia. Dlatego Matka Wincenta pragnęła, aby wasza codzienność była głęboko zakorzeniona w kontemplacji tajemnicy Odkupienia. Służba ubogim nie rodzi się przede wszystkim z ludzkiej dobroci, lecz z codziennego spotkania z Chrystusem. Święty Benedykt pozostawił swoim mnichom słowa, które w pełni odnoszą się również do was: „Niech niczego nie przedkładają nad Chrystusa”. Gdy Chrystus zajmuje pierwsze miejsce w sercu osoby konsekrowanej, staje się możliwe dostrzeżenia Go także w zniekształconym obliczu człowieka cierpiącego, zapomnianego i odrzuconego.

Jesteście Samarytankami. Ojcowie Kościoła widzieli w dobrym Samarytaninie obraz samego Chrystusa. To On pochyla się nad ludzkością poranioną przez grzech, opatruje jej rany olejem miłosierdzia i winem łaski, a następnie prowadzi ją do gospody – będącej obrazem Kościoła – aby mogła odzyskać życie. Wasza misja polega na uobecnianiu tego Chrystusowego współczucia. Metka Wincenta zrozumiała, że miłość kontemplowana u stóp Krzyża musi stać się miłością przeżywaną pośród najbardziej potrzebujących braci i sióstr.

Jak napisał Ojciec Święty Leon XIV w orędziu z okazji waszego jubileuszu, jesteście wezwane do dalszego urzeczywistniania ewangelicznej przypowieści o Dobrym Samarytaninie. Także dzisiaj Chrystus potrzebuje kobiet i mężczyzn, którzy potrafią zatrzymać się przy cierpiącym człowieku. Dlatego wasz charyzmat pozostaje niezmiennie aktualny i niezwykle potrzebny Kościołowi.

Za chwilę na tym ołtarzu u obecnie się Ofiara Krzyża – ta sama tajemnica, przy której trwała Maryja. Niech Eucharystia, którą od stu lat celebrujecie, przyjmujecie i adorujecie, pozostaje nieustannie źródłem siły do wiernego przeżywania waszego powołania i misji. Niech z tego ołtarza nieustannie wypływa miłość, która czyni was samarytankami dla waszych braci i sióstr.

Podczas tej Eucharystii módlmy się również, aby zgodnie z życzeniem wyrażonym w orędziu Ojca Świętego Leona XIV – wasza codzienna wierność nadal przynosiła owoc nowych powołań, tak aby ten cenny charyzmat mógł jeszcze przez długie lata służyć Kościołowi i najbardziej potrzebującym.

Niech Matka Boża Bolesna strzeże was w wytrwałej wierności. Niech Czcigodna Matka Wincenta nieustannie wstawia się za swoją duchową rodziną. A my wszyscy, kontemplując Chrystusa Ukrzyżowanego, uczmy się rozpoznawać Go w każdym człowieku zranionym na ciele i na duszy oraz służyć Mu z tą samą miłością, z jaką On pochylił się nad całą ludzkością. Amen.

Ważnym akcentem naszego jubileuszowego dziękczynienia był moment ofiarowania. W procesji, oprócz darów ołtarza został przyniesiony kosz plonów ziemi, który wnieśli Ania i Zbyszek – mieszkańcy DPS w Niegowie. W tym symbolicznym geście pragnęliśmy ofiarować Bogu owoce samarytańskiej pracy oraz cierpienia naszych wychowanków i podopiecznych – prosząc, by nasze życie oddane Bogu przyczyniało się do budowania Królestwa Bożego na ziemi. Został złożony także ornat, jako dar naszej jubileuszowej ofiary na rzecz misji w ramach projektu 100 Mszy na stulecie oraz różaniec, znak dziewięcioletniej nowenny przygotowującej nas do jubileuszowego dziękczynienia.

Po uroczystym śpiewie Ciebie Boga wysławiamy, wysłuchaliśmy słów Ojca Świętego Leona XIV, które skierował do naszego Zgromadzenia z racji Jubileuszu – List odczytał Ksiądz bp Romuald Kamiński. Po czym Matka Anuncjata skierowała słowa podziękowań najpierw do Księdza Nuncjusza i Księdza Bpa Romualda, a następnie do wszystkich zebranych:

Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu Zbawicielu moim…, bo wielkie rzeczy uczynił nam Wszechmocny.

W imieniu własnym jak i każdej Siostry bardzo dziękuję za dar Eucharystii, którą mogliśmy przeżyć w tym Jubileuszowym Dniu, w sposób tak bardzo uroczysty. Dziękujemy za dar Komunii św. która jest pokarmem dla pielgrzymującego ludu… jesteśmy w drodze, a przeżywany Jubileusz stulecia uczy nas, że do nas należy pisanie nowej karty kolejnego etapu historii Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego. Bóg zapłać za dar Bożego Słowa, które jest dla nas światłem i umocnieniem w realizacji naszego powołania. Obyśmy okazały się wiernymi uczennicami naszego Mistrza i na wzór Maryi Matki Bolesnej wytrwały u stóp Krzyża Chrystusowego.

Bóg zapłać kapłanom tak licznie zebranym: kapelanom naszych wspólnot, spowiednikom, proboszczom, księżom z naszej parafii i parafii sąsiednich. Dziękuje serdecznie Ojcom Benedyktynom i zaprzyjaźnionym z nami kapłanom. Cieszymy się obecnością Sióstr z innych zgromadzeń, szczególnie siostrom Loretankom z m. Brygidą Olędzką i siostrom Benedyktynkom Misjonarkom z M. Marceliną Kuśmierz.

Pragnę podziękować za obecność władzom powiatowym na czele ze Wicestarostą Powiatu Wyszkowskiego p. Tadeuszem Kuchtą. Władzom naszej lokalnej społeczności na czele z Wójtem Gminy Zabrodzie p. Krzysztofem Jezierskim dziękuję za obecność, a także za pomoc w przygotowaniu naszej uroczystości. Dziękuję przedstawicielom Ochotniczej Straży Pożarnej i Policji.

Z dumą i wdzięcznością patrzymy na uczniów, którzy przybyli ze SOSW w Jurkach k. Grójca oraz szkół z Adelina i Zabrodzia ze swymi sztandarami. Dziękuję Dyrektorom i wychowawcom, którzy są z nami dzisiaj.

Bardzo dziękuję za obecność i modlitwę wszystkich naszych współpracowników, członków Samarytańskiej Wspólnoty Świeckich, Pań z Kół Gospodyń Wiejskich w Zabrodziu i Gaju, naszych przyjaciół, parafian i sąsiadów.

Bardzo dziękuję za wszelką pomoc ks. Tomaszowi Kalinowskiemu proboszczowi naszej katedry – diecezjalnemu ceremoniarzowi wraz z asystą liturgiczną. Dziękuję Wicerektorowi Dariuszowi Rosłonowi i klerykom WSD w Tarchominie.

Pragnę wyrazić szczególne słowa podziękowań dla Pana Bartłomieja Włodkowskiego i Chóru AVE za oprawę liturgiczną i za wielką pomoc Pani Agnieszce.

I na koniec, ale nie dlatego że mniej ważne, ale chcę bardzo podziękować zebranym dziś Siostrom Samarytankom, które uczestniczą w tej Jubileuszowej uroczystości. Myślą obejmuję także te, które pozostały w swoich wspólnotach z racji, obowiązków, czy choroby, ale łączą się nami duchowo. Dziękuję szczególnie wspólnocie z Samarii – na ręce s. p. Barbary. Bóg zapłać s. Ekonomce i naszym pracownikom, którzy nie szczędząc sił przygotowywali nasz klasztor na przyjęcie Gości.

Wszystkim tu obecnym bardzo dziękuję za obecność i wspólną modlitwę!

I jeszcze jedno DZIĘKUJĘ… Matce Bożej Bolesnej za Jej wstawiennictwo i Dobremu Bogu, który w swej Opatrzności przygotował nam tak piękny, słoneczny dzień.

Po Mszy św. wysłuchaliśmy wspaniałego Oratorium pt. Missa Samaritanarum, które powstało specjalnie z racji Jubileuszu Stulecia. Słowa Matki Wincenty zebrane i ułożone przez p. Bartłomieja Włodkowskiego, wyśpiewane i zagrane do przepięknej muzyki p. Jerzego Cembrzyńskiego przez CHÓRY FUNDACJI AVE: Mieszany Chór AVE & Dziecięcy AVECIĄTKA oraz Zespół Filharmonia z Warszawy: Michał Szałach (I skrzypce), Jan Pietkiewicz (II skrzypce), Grzegorz Chmielewski (altówka), Mateusz Szmyt (wiolonczela), Jerzy Cembrzyński (kontrabas), Urszula Nowakowska (harfa), Aleksandra Rojek (obój, rożek angielski), Maja Helbert (flet, picollo), Adrian Janda (klarnet), Łukasz Podłucki (waltornia), Karol Krasiński (kotły, perkusja), Gabriela Machowska (organy). Wystąpili wspaniali soliści: Bogumiła Dziel-Wawrowska (sopran), Aleksandra Banaszek (alt), Bogdan Śliwa (baryton) oraz Franciszek Szloński, Filip Nowicki. Dyrygowała ANNA WALIGÓRA-TARNOWSKA. Recytacje: s. Margarita Brzozowska i s. Leticja Motyka.

Dziękujemy p. Karolinie Błażejczyk za zdjęcia i relację na stronie Diecezji Warszawsko-Praskiej

https://diecezja.waw.pl/powracajcie-do-zrodla-waszej-milosci-100-lecie-benedyktynek-samarytanek-krzyza-chrystusowego

Po wspólnym posiłku w klasztornym parku udaliśmy się na Nieszpory do kościoła parafialnego pw. Świętej Trójcy, którym przewodniczył i homilię wygłosił o. Efrem Michalski OSB przeor konwentu w Lubiniu. Kościół w Niegowie jest dla Samarytanek bardzo ważny ze względu na to, że od roku 2006 spoczywają tu doczesne szczątki naszej Założycielki Czcigodnej Sługi Bożej Wincenty od Męki Pańskiej Jadwigi Jaroszewskiej. Dlatego w tym uroczystym dniu na sarkofagu Matki złożyłyśmy bukiet z 87 róż w kształcie serca, symbolizujący wszystkie żyjące siostry, prosząc Matkę Wincentę by wypraszała nam łaskę gorliwej wierności charyzmatowi i osobistemu powołaniu.

Na zakończenie wspólnej uroczystości udałyśmy się na miejscowy cmentarz, by w naszej kwaterze pośród zmarłych sióstr modlić się za nie, dziękując Bogu za ich wkład w stuletnią historię i przez ich pośrednictwo prosić o dar nowych powołań do samarytańskiej służby w naszym Zgromadzeniu.

Dziękujemy także s. Miriam Wronek OSBSam za przygotowaną fotogalerię.

Naszemu wydarzeniu towarzyszyła Wystawa pt. U stóp Krzyża Chrystuswego 1926-2026, którą można było obejrzeć w naszym parku. Dziękujemy s. Margaricie, s. Szymonie i s. Józefie za ekspozycję i towarzyszenie Oglądającym.